Bana Seni Yazdıran Yarım Kalmışlığındır.....

Bu gece yokluğunun dökümünü yapıyorum. Aylar önce sensizliğe yazdığımşiiri okudum, bir de dün gece yazdığımı... Hiç fark yok... Neden azalmıyorsun bende? Neden gidişin dün gibi? Neden sana yazdığım her yazı,hep aynı yerde tıkanıyor? Ben bugüne kadar kimseyi yokluğunda bu kadarönemsemedim...Kimseyi yokluğunda bu kadar özlemedim... ve şuna emin ol; hiçkimse, yok'ken bu kadar sevilmedi... Benim karşıma "aşk" diye bu sonucuçıkaran, yarım kalmış'lıktan başka bir şey değil, bunun farkındayım..Ama iyiama kötü, bitmeli her hikaye! Sen bitmedin. Bitmeyensin..Ayrılığın adınıkoyamadık sevgilim. İşte bu yüzden kopamadık birbirimizden bir türlü.. Benyarım kalan ve adı konmayan hiç birşeyi unutmam...unutamam..... içimde sızısı kalır. Ya herşey yaşanacağı yere kadar yaşanıp sona ermeli ya da ayrılık sözkonusu olduğunda bir daha kimsenin çıtı çıkmamalı! Biz bunu başaramadık, ayrılamadık! Sen yaşanıp da bitseydin eğer hatrıma gelmezdin. Seni bu kadar yazılası yapan, yarım kalmışlığındır..Ogecenin sabahında, ayrılığın aklına nerden geldiğini biliyorum...Anlamıştın benim soyut' a tutkun olduğumu... O yüzden gittin kim bilir... Sevilmekiçin, güzel hatırlanmak için, kayıplara karışmayı tercih ettin... haklıydın belki de... Olağan hiç birşeyi sevemedim ben hayatım boyunca.....Herkesin,her an yaşadığı hiç birşeyi benimsemedim... Ben yaşadığım hiçbiraşkı hayatın akışına bırakmadım. Bunu yapanlar her zaman kaybeder... Zaman denilen kavram düşmanıdır aşkın... eğer ortada aşk denen bir şey varsa, ne yapıp edip zamanı durdurmalı. Bizbunu başaramadık.... oysa bu o kadar zor bir şey değildi sevgili... Farklı bir dokunuş,ağızdan çıkan ve bugüne kadar kullanılmamış bir söz yeterdi zamanı durdurmaya..... Ben, aşktan söz açıldığında zamanı durduramayan kimseyi sevemedim... Ondandır belki de varlığında sevemediğim insanları,yokluğunda düşlemek.... Belki de onandır, yanındaylen yüreğinin gurbetinedüştüğüm bir sevgiliyi, sılasında özlemek.. Yokluğun hiç de adil değil... beni yok ediyor, seni var ediyorsevdiğim..Evet seviyorum seni varlığına rağmen! Üç mevsim değişti bu şehirdeama ben varlığınla-yokluğunun tezatını çözemedim... seni yaşamakistemiyorum! .... öyle bir sen yarattım ki sen yokken, yaşanıldığı an yitirir anlamını...sen yokken yarattığım sen, yasakladı sana dokunmamı... Sana düşman bir senvar içimde.... seni senle savaştıryorum, olan bana oluyor...Tam olarakhatırlamıyorum ama uzun zaman önce bir yerden duymuştum bu sözü, "HANİ RUHLARIMIZ ÖPÜŞÜR YA? BAŞKASINDAYKEN AĞZIMIZ..." şu an varlığınlayokluğunun tezatını bu şekilde tanımlıyorum, seni senle savaştırırken mağlupolan yüreğime... Birkaç ay geçtikten sonra, daha anlaşılır bir tanım bulabilirim elbet ama şimdi gerçek olan bu; RUHLARIMIZ ÖPÜŞÜYOR SEVGİLİM...Gidişin beni yaralamadı, aksine daha bir sevilir hale geldin...Varlığındaki seni, yokluğundaki sen kadar sevemezdim... "Keşke sen yanımdaoslaydın,keşke bir şeyler yapıp da seninle zamanı durdursaydık" diyehayıflanmıyorum artık..... Her ne kadar adı konmasa da bir kopuşun, her nekadar vazgeçmeyi beceremesek de, ayrılık ihtiyaçtandı bu hikayede.... Yazık! son sözüzaman söyleyecek... Yazık! bu sefer hayatın acımasız akışına bıraktıkaşkı... Ben senden kalan ayrılığa bile yas tutamıyorum adam gibi! Bunuengelleyen senin varlığın... ben bunca zaman yokluğundaki senle hayatı paylaşsaydım ve böyle bir senle ayrılığı yaşasaydım, hiçbir şiir kolay kolay hayata döndüremezdi beni... işte bu kadar güzeldir senin yokluğun... işte bu kadar ayrılığına üzülmemi engelliyor varlığın.....

Varlığının Canı Cehenneme,Yokluğunu Alma Bari... 02/2003